Anno 2018 is er in Nederland grote behoefte aan kennis over Rusland en Oost-Europa. In de media, in het bedrijfsleven, in de diplomatie. We leven in tijden van fake news en trollenfabrieken waarin spectaculaire verhalen over Rusland en Oekraïne de voorpagina’s van de kranten dagelijks sieren. Mensen met verstand van de regio die ontwikkelingen kunnen duiden en de problemen willen aanpakken zijn er te weinig. In dat gat wil ik springen.

Ik ben toegelaten tot de tweejarige masteropleiding MPhil Russian and East European Studies aan de Universiteit van Oxford. Die opleiding is duur. Om hem te bekostigen ga ik ontzettend veel geld lenen bij DUO (scroll naar beneden voor de exacte getallen) en hoop ik een mooi bedrag via fondsen te kunnen ontvangen, maar dan nog kom ik niet aan genoeg geld om deze studie te betalen. Daarom heb ik jullie nodig.

Ik kom €8000,- tekort om na de zomer aan mijn master in Oxford te beginnen. Dat bedrag ga ik proberen op te halen via een crowdfundactie. Kun je iets missen en wil je mij helpen om mijn gedroomde opleiding te kunnen volgen? Help dan mee en doneer. Elke bijdrage wordt enorm gewaardeerd.

Ga naar de crowdfunding

Wie ben ik?
Mijn naam is Marit de Roij. Ik ben 23 jaar oud en opgegroeid in Oisterwijk. De afgelopen jaren heb ik gestudeerd aan de universiteit van Leiden, waar ik mijn bachelor in Russische Studies cum laude behaalde en momenteel mijn scriptie schrijf voor mijn bachelor Geschiedenis. Je kunt me kennen als columnist voor het Leids universitair weekblad Mare, waarvoor ik onder andere deze column over Randstedelijke arrogantie schreef, of van dit item bij EenVandaag over de verengelsing van het hoger onderwijs. Ik heb periodes in Rusland, Oekraïne en Wit-Rusland gestudeerd, er stage gelopen en vrijwilligerswerk gedaan – dat kun je allemaal zien op mijn cv. Ik ben nu op een punt aangekomen dat het voor mijn ontwikkeling als Rusland- en Oost-Europakenner noodzakelijk is om naar een topuniversiteit te gaan waar ik kan leren van de beste academici in het veld en mijn kennis kan verdiepen over de thema’s die me het meest interesseren.

Waarom Oxford?
Aan de universiteit van Oxford zal ik college krijgen van de topmensen in mijn vak – de wetenschappers die ik de afgelopen jaren wekelijks citeerde in mijn essays. In Oxford is er daarnaast veel individuele begeleiding, ontvangen studenten uitgebreide feedback op papers en is er veel ruimte voor eigen onderzoek. Een andere reden dat mijn keuze op Oxford viel is het feit dat er aan deze universiteit ontzettend veel expertise aanwezig is op het gebied van Oekraïne en Georgië, landen waar ik me in wil specialiseren. En natuurlijk is een topuniversiteit als Oxford een zeer stimulerende leeromgeving. Hier geen zesjesmentaliteit.

De financiën
In totaal zal ik voor de twee jaar van mijn MPhil €60.000,- nodig hebben. Dat is twee keer het collegegeld (€15.700,- per jaar), huur, levensonderhoud en andere uitgaven.

Ik ga de komende twee jaar zo’n €40.000,- lenen bij DUO, dat is het maximale bedrag dat je voor een studie in het Verenigd Koninkrijk kunt lenen (maximaal lenen + het maximale collegegeldkrediet voor een studie in het buitenland). Daarnaast hoop ik €12.000,- uit fondsen te verkrijgen. Dan kom ik dus nog €8000,- tekort. Dat bedrag probeer ik op te halen via een crowdfunding. Help mee!

De crowdfunding duurt zes weken, van 18 mei tot 30 juni. Ik heb voor deze periode gekozen omdat ik op 2 juli bij mijn college aan de universiteit van Oxford (St Antony’s) moet kunnen aantonen dat ik de studie kan betalen.

En dan?
Eenmaal in Oxford zal ik jullie op de hoogte houden van mijn vorderingen op studiegebied en andere belevenissen via columns, blogs en berichten op sociale media.

Natuurlijk ben ik ook bereid om als tegenprestatie stukjes voor je te schrijven, in de toekomst lezingen te geven, een stadswandeling te verzorgen wanneer je een keer in Oxford bent, you name it. Neem vooral even contact met me op via maritderoij@live.nl.

Waarom betaal je zelf niks? Of je ouders?

Deze blogpost is geschreven op 23 mei, maar teruggedateerd naar 1 januari, zodat hij niet bovenaan de website komt te staan.

Sinds ik met mijn crowdfunding begonnen ben heb ik veel vragen gekregen over mijn gebrek aan eigen middelen. Heb ik geen bijbaantjes? Waarom dragen mijn ouders of andere familieleden niet bij? Begrijpelijke vragen. Terechte, ook wel. Daarom probeer ik in deze blog uit te leggen waarom ik op dit moment zelf geen inkomsten heb.

Haattweet terrassen

De afgelopen jaren heb ik twee studies gevolgd, altijd in combinatie met stages, bestuursjaren, extra-curriculaire programma’s en lange periodes in het buitenland om de Russische taal machtig te worden en ervaring in de regio op te doen. Daarnaast schreef ik columns en artikelen voor de universiteitskrant en deed ik mijn best om zo hoog mogelijke cijfers voor mijn studies te halen. Al deze activiteiten hebben ervoor gezorgd dat ik ben toegelaten tot Oxford, maar tegelijkertijd maakten ze het me onmogelijk om in de avonduren of in de weekenden zelf wat geld te verdienen. Dan zat ik namelijk in de universiteitsbibliotheek te werken aan essays, aan extra werk voor mijn stages of aan administratieve zaken voor de studenten-ngo waarvan ik een jaar secretaris was. Om qua studiepunten goed uit te komen met een buitenlandsemester in Rusland is er zelfs een periode geweest waarin ik 85 ECTS heb moeten halen in één semester. De laatste weken van dat semester zat ik elke dag tot ’s avonds laat in de bibliotheek. Als ik had willen werken naast mijn studies had ik er minder extra-curriculaire dingen naast kunnen doen, maar dan was ik waarschijnlijk ook niet toegelaten tot Oxford.

Haattweet 350

Dan waren er de afgelopen dagen een hoop mensen die opperden om er dan in Oxford een baantje bij te nemen. Er zijn meerdere redenen waarom dat niet zoveel zin heeft. Ten eerste moet ik begin juli kunnen aantonen dat ik mijn master kan betalen, daarvoor heb ik dus niets aan toekomstige inkomsten waar ik nog geen zekerheid over heb. Het gaat daarnaast om zulke grote bedragen dat bijvoorbeeld een dag per week werken geen zoden aan de dijk zou zetten.

Ten tweede wil ik mijn tijd in Oxford natuurlijk maximaal benutten. Een studie aan de universiteit van Oxford is zwaar, dus een bijbaantje is al lastig, en als een opleiding in totaal €60.000,- gaat kosten wil ik de kostbare tijd die ik daar heb niet besteden aan het dragen van dienbladen, maar aan studeren, studeren, studeren en zoveel mogelijk leren.

Ten derde is lenen, wat ik in mijn bachelors voor inmiddels €15.000,- heb gedaan en in mijn master voor minstens €40.000,- zal doen, een slimmere optie om mijn studie te betalen dan naast de studie te gaan werken. Zonder bijbaan haal je meer uit je studietijd, waardoor je dus meer kans hebt om toegelaten te worden tot een topuniversiteit en later op een goede baan. Met een goede baan ga je weer meer verdienen, waardoor je al je leningen sneller terug kan betalen, wat de “schade” van de hoge studieschuld enigszins tenietdoet. Door het betalen van mijn opleiding uit te stellen hoef ik uiteindelijk minder uren te werken om hem te bekostigen – ik hoop later meer te verdienen dan 10 à 15 euro per uur.

Haattweet andermans zak teren

Zoveel lenen is natuurlijk een eigen keuze en die studieschuld zal ik later helemaal zelf moeten dragen, maar dit is zeker geen kwestie van luiheid. Hier is over nagedacht. Ik probeer het resterende bedrag voor mijn opleiding via een crowdfunding op te halen omdat ik bij DUO en verschillende fondsen het maximale leenbedrag al heb aangevraagd. Ik kán simpelweg niet meer lenen. Overigens heb ik ook een hoop studiebeurzen aangevraagd, maar ben ik daarin vooralsnog niet heel succesvol geweest. Een uitgebreider verhaal daarover verschijnt volgende week in mijn column in de Mare.

Haattweet hand ophouden voor een pretstudie

Dan komen we nu bij het onderwerp familie aan. Betalen mijn ouders niets? Nou, jawel. Mijn ouders hebben veel gespaard voor mijn opleiding, en daarvan hebben ze de eerste vier jaar van mijn studie mijn collegegeld, huur, boeken en nog wat andere zaken kunnen betalen. Toen was het geld dat ze voor me gespaard hadden op en ben ik gaan lenen – mede doordat het leenstelsel in die periode werd ingevoerd. Ik ben ook niet hun enige kind; de opleiding van mijn zusje moet ook betaald worden. Daarnaast hebben mijn ouders meer financiële verantwoordelijkheden dan het ondersteunen van hun kinderen. In mijn familie heb ik verder ook niemand van wie ik zomaar enkele duizenden euro’s zou kunnen lenen, zoals verschillende mensen de afgelopen week suggereerden. Wel doneert mijn familie bedragen die ze kunnen missen bij de crowdfunding.

Haattweet mercedes

Ondanks dat veel reacties hieromtrent afkomstig waren van anonieme trollen (de tweets in deze blog zijn slechts een kleine selectie), realiseer ik me wel dat dit verhaal nog ontbrak bij mijn crowdfundactie en dat meerdere mensen met soortgelijke vragen zullen zitten. Ik hoop dat deze uitleg verhelderend is, en stuur me vooral een berichtje als er nog meer vragen zijn.

Column over fondsenwerving

Mijn column in de Mare van 31 mei ging over mijn weinig succesvolle fondsenwerving.

Ten einde raad

‘Dear Marit, I am delighted to inform you that your application for admission to the University of Oxford as a graduate student has been successful.’

Verheugd staarde ik een paar maanden geleden naar het scherm van mijn telefoon. Toegelaten tot Oxford! Er was alleen één probleempje: ik kon de studie met geen mogelijkheid betalen. Maar daar hebben we in Nederland allerlei fondsen en studiebeurzen voor, die me vast wilden helpen, toch?

Niet dus.

Lees verder